[TE]สมัครงานร้าน brown beans

posted on 18 Sep 2014 23:33 by rinrin in el2
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
ส่งลูกชายเข้าสมัครงานพาร์ทไทม์ร้าน Brown beansค่ะ
 
ฟูวะ  จิน ฮาเนงาซากิปี3
 
 
เข้างานกะวัน พฤหัส และ เสาร์ ค่ะ
 
ฝากจินคุงด้วยนะคะ^_^
 
 
.......เดี๋ยวนะ...ถ้าไม่นับ npc เจ้าของร้านแล้วมีพนง.ผู้ชายอีกมั้ยเนี่ย...= =???
 
Tags: te 7 Comments

[TE]Fuuwa Jin + Hoshikawa Akari

posted on 30 Jul 2014 23:18 by rinrin in el2
Entry นี้เป็นส่วนหนึ่งของ...
 
http://tokimemo-ex.exteen.com/
*เนื่องด้วยปัญหาทางอินเตอร์เน็ท จะนำรูปคอมมูมาอีดิทภายหลังค่ะ*
 
 
มาอัพใบสมัครคอมมู TE ค่ะ 
โดยสมัครเข้าโรงเรียนฮาเนงาซากิ 2 ตัวตามนี้ค่ะ
Hoshikawa akari

สัญชาติ : ลูกครึ่งอเมริกันญี่ปุ่น

ชั้นปี / อายุ : ชั้นปี 1 / อายุ 15 ปี

นิสัย : เป็นคนสดใสร่าเริง ยิ้มง่าย รักเพื่อน เพ้อฝัน ขี้อ้อน ขี้งอน ขี้เหงา แต่ก็เป็นคนมีเหตุผล

ส่วนสูง / น้ำหนัก : สูง 170 cm. / หนัก 58 kg.

อาชีพ : นักเรียน

โรงเรียน : ฮาเนงาซากิ


 
 
 
ภาพเต็มตัว
 
Fuuwa Jin

สัญชาติ : ญี่ปุ่น

ชั้นปี / อายุ : ชั้นปี 3 / อายุ 18 ปี

นิสัย : เป็นคนเงียบ สุขุม เรียบง่าย ใจดีอ่อนโยน ให้เกียรติผู้หญิงและมีน้ำใจ แต่บางครั้งก็ซื่อจนอาจถึงขั้นบื้อและทึ่มทื่อ มีบุคลิกที่เป็นผู้ใหญ่เกินตัวและพูดน้อย ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกของตัวเองมากนักทำให้ดูเข้าถึงยากในสายตาของบางคน

ส่วนสูง / น้ำหนัก : สูง 182 cm. / หนัก 87kg.

อาชีพ : นักเรียน

โรงเรียน : ฮาเนงาซากิ


 
 
 
ภาพเต็มตัว
 
ที่ติดต่อ : skype: ariesrin / twitter : TE_Jin_Akari

[PSE] Ch.5 Argen Zemnas

posted on 12 May 2014 16:48 by rinrin in PSE

 

                พระผู้เป็นเจ้า....ข้าเคยนับถือท่าน เคารพท่าน ยกย่องท่าน เชื่อในคำสอนของท่านดังที่ผู้ศรัทธาในพระองค์ผู้หนึ่งพึงมี และข้าก็เคยคิดว่ามันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

                ทว่า...ท่านกลับทรยศต่อศรัทธาของพวกเรา..ทรยศศรัทธาของนางที่มีต่อท่าน..

                ท่านพร่ำสอนเราเรื่องความรักแต่กลับเป็นท่านเองที่มิได้รักพวกเราเลย

 

                เช่นนั้นแล้ว...ข้ายังควรรักพระองค์อีกหรือ?

 

 

 

                “อ๊า ฮ่าๆๆๆๆ!”

                เสียงหัวเราะแหลมกรีดผ่านสายลมทะเลทรายปะปนไปกับคาวเลือดคละคลุ้ง คมหอกจ้วงแทงบังคับมอบความตายครั้งที่สองให้แก่เทวทูตที่เข้าใกล้ ปีศาจตนหนึ่งเหยียดยิ้มหรี่ตาอย่างพึงใจเมื่อโลหิตย้อมปีกขาวจนแดงฉาน

                เพื่อนพ้องเทวทูตระดับล่างสามองค์สิ้นใจไปต่อหน้าทิ้งผู้ที่ยังเหลือรอดให้เผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง

                “อะไรกัน จะเข้ามาสู้แทนแอนเดรียกับโดลิมไม่ใช่รึไง? เป็นอะไรไปล่ะ? เข้ามาสิ?....อา...น่าเบื่อจริงจรี๊ง...ถ้าอย่างนั้น..” สิ้นเสียงก็ผลุบไปโผล่ตรงหน้าเทวทูตชั้นล่างองค์ที่เหลือ เงื้อหอกยาวขึ้นสูง

                “โทษฐานที่ทำให้ไอ้สองตัวนั่นหนีไปได้ มีแต่ตายเท่านั้น!”

 

                เสียงหอกตัดอากาศทรงพลังและคมกริบแต่กลับได้เพียงอากาศ

                ละอองทรายคละคลุ้งจากแรงลมบดบังทัศนวิสัย แต่ถึงมองไม่เห็นอาเจนก็รู้ว่ามีคนสอนมือเข้ามาอีกแล้ว จริงดังคาด ในเวลาต่อมากลับปรากฏนกยักษ์กระพือปีกลอยตัวขึ้นสูงบินห่างออกไปโดยมีเทวทูตองค์หนึ่งอยู่บนหลังของมัน

                อบิสผิวเทากวัดแกว่งหอกยาวในมืออย่างไม่ค่อยจะสบอารมณ์ แต่ไม่นานก็ดีดหอกกลับมาอยู่ในมือเตรียมลงมืออีกครั้ง

                “หนีสักหน่อยก็เร้าใจดีเหมือนกันนะ..”

                อาเจน!

                อาเจน...! อาเจน ....นี่อาเบล ผมพาดิโอกลับถึงกลุ่มแล้ว คุณรีบกลับมา..กำลังเสริม LSL กำลังไปทางนั้น

                คนถูกห้ามเกือบจะพุ่งตัวออกไปแล้ว แอบนึกค้อนกระแสจิตที่ส่งข่าวมาช้ากว่าที่ควรจะเป็น...เมื่อไม่มีกระแสจิตตอบกลับทำให้คนส่งข่าวอย่างอาเบลต้องเน้นย้ำเด็ดขาดขึ้น

                อย่าปะทะนะ! ตอนนี้เราเป็นทีมเดียวกัน เราเสียกำลังมากไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว...กลับมาเถอะครับ!

                “พวกเดียวกัน...น่ะเหรอ..?” ถึงแม้จะเป็นความจริง แต่...การที่มันเป็นคำพูดของเทวทูตทำให้มันไม่ค่อยจะเข้าหูเท่าไรนัก....ขณะกำลังชั่งใจว่าควรจะระบายอารมณ์สักหน่อยก่อนกลับดีหรือไม่..เขามองผ่านกลุ่มเทวทูตบาดเจ็บออกไป กำลังเสริมที่อาเบลพูดถึงกำลังเข้ามาใกล้

                แต่นั่นไม่ทำให้อบิสระดับเขารู้สึกชาวาบทั้งใบหน้าได้เท่ากับ...

 

                “โคคา..ไบเอล....” กระทั่งเสียงก็เหมือนจะเหือดหายไป

                ระยะหลังพวกเขาไม่ค่อยมีโอกาสได้พบกันมากนัก แม้ว่าอาเจนจะเพียงแต่หยอดอ้อนคนรักบ้างแต่ก็ไม่ได้วุ่นวายก้าวก่ายหรือเรียกร้องสิ่งใดมากมาย.....เขารอ..รออย่างที่สุด เพื่อที่จะใช้เวลาที่มีต่อกันน้อยนิดให้มีความสุขที่สุด

                ทว่า....

                “ปลอกแขน...LSL” บางทีนี่คือคำอธิบายของเรื่องทั้งหมด เรื่องที่เขาไม่ได้ยินจากปากของโคคาไบเอลมาก่อน

               

                เจ็บปวด..เจ็บทั้งที่ร่างไร้บาดแผล..

                เจ็บเหมือนถูกชกหน้าแรงๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

                ทั้งที่อยากถาม อยากคุย อยากฟัง อยากจะพูดอะไรอีกมากมายตอนที่เจอนาย แต่...ปากมันกลับไม่ขยับ

 

                และรู้ตัวอีกทีก็วาร์ปออกจากที่นั่นมาแล้ว

                สีหน้าที่น่ากลัวทำให้คนในทีมเกิดความคิดแตกต่างกันไป แต่ด้วยบรรยากาศเช่นนี้คงยังไม่ใช่เวลาจะถามในเมื่ออาเจนก็กลับมาปลอดภัยดีนอกจากรอยถลอกปอกเปิดเล็กๆน้อยๆที่ไม่น่าจะนับเป็นแผลได้แล้ว เขาก็ไม่มีสิ่งใดผิดปกติไปเลยนอกจากสีหน้า..

                อบิสช่างเจรจาเงียบกริบผิดวิสัย แม้คู่กัดอย่างโจเซฟจะพูดจาไม่เข้าหูแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าเหลือบมองชั่วครู่แล้วเมินสนิทปลีกตัวออกมาอยู่คนเดียว

                ดวงตากร้าวแหงนมองฟ้ากว้างที่แดดเจิดจ้าที่ประกาศศักดาเหนือสิ่งใดๆทั้งปวง..ทั้งที่แสงนั้นกัดกินผิวกายปีศาจสายเงาอย่างเขาให้แสบร้อนแต่แววตาก็มิหวั่นไหว เสียงเค้นลอดไรฟันแผ่วเบาแต่เจ็บปวดยิ่ง

                โชคชะตาช่างเล่นตลกนักและมันก็เป็นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

                                               

                “.....พระองค์จะเล่นตลกอะไรกับข้าอีก..?”

 

 

                เช่นนี้แล้ว.....จะให้ข้าศรัทธาในความรักของพระองค์ได้อย่างไร...?

 

 
========จบ Ch.5 ========
 
มาแปะอย่างเร่งรีบ เดี๋ยวกลับมาทำมิชชั่น 1061 ต่อ เค้าต้องไปต่างจังหวัด แว้ T-T
Tags: pse 1 Comments